بهتازگی دفتر حقوقی هالند اند نایت (Holland & Knight) گزارشی منتشر کرده که تصمیمهای دادگاههای استیناف دربارهٔ قانون کیفیت محیطزیست کالیفرنیا (California Environmental Quality Act یا CEQA) را از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۲۳ بررسی میکند. دادگاه استیناف جایی است که حکم دادگاه بدوی در آن دوباره بررسی میشود. یکی از یافتههای اصلی گزارش این است که ساخت مسکن همچنان رایجترین موضوع دعاوی مربوط به این قانون است که به دادگاه استیناف میرسند. در نگاه اول، این یافته عجیب به نظر میرسد: CEQA قانونی دربارهٔ محیطزیست است، نه مسکن. پرسش اصلی همین است: چرا قانونی که برای حفاظت از محیطزیست نوشته شده، بیش از هر موضوع دیگری به دعوای خانهسازی میرسد؟
قانون برای چه ساخته شد؟
CEQA در سال ۱۹۷۰ تصویب شد و نهادهای دولتی ایالتی و محلی را ملزم میکند پیش از تأیید برخی پروژهها، اثرات احتمالی آنها بر محیطزیست را ارزیابی کنند. هدف رسمی این قانون، به تعبیر نهاد رسمی ایالت، آگاهکردن تصمیمگیران و مردم از آثار زیستمحیطی فعالیتهای پیشنهادی و جلوگیری از آسیبهای مهم و قابلاجتناب است. این هدف روی کاغذ معقول به نظر میرسد؛ اما استدلال مطرحشده در این مقاله این است که CEQA در عمل، بهتدریج به ابزاری برای جلوگیری از خانهسازی تبدیل شده و کمبود مسکن کالیفرنیا را تشدید کرده و هزینهها را بالا نگه داشته است. برای فهم این ادعا، باید سازوکار اجرایی قانون را بررسی کرد.
دو لایهٔ هزینه: گزارش و دعوا
روش پیشفرض بررسی پروژهها، تهیهٔ «گزارش اثرات زیستمحیطی» (Environmental Impact Report یا EIR) است. این گزارش برای پروژههایی در نظر گرفته شده که ممکن است آثار چشمگیر و جبراننشدهای بر محیطزیست داشته باشند. تهیهٔ آن معمولاً بین ۲۰۰ هزار دلار تا چند میلیون دلار هزینه دارد و یک سال یا بیشتر طول میکشد.
بسیاری از پروژهها مشمول معافیت یا فرایند بررسی سادهتری میشوند، اما معافیت لزوماً به معنای پایان کار نیست. هر فرد یا سازمانی که بخواهد جلوی پروژه را بگیرد، میتواند تصمیم نهاد دولتی را به چالش بکشد؛ برای مثال، اعتراض کند که چرا پروژه از بررسی معاف شده یا چرا بدون تهیهٔ گزارش کامل تأیید شده است. اگر دادگاه تشخیص دهد که بررسی بیشتری لازم بوده، میتواند تأییدیهٔ پروژه را لغو کند و پروژه را با هزینههای تازه و تأخیر طولانی روبهرو سازد. به این ترتیب، حتی پروژهای که طبق قانون معاف شده یا بدون گزارش کامل تأیید شده است، همچنان ممکن است به دادگاه کشیده شود.
نتیجهٔ عملی: پیشبینیناپذیری
اثر مهم این وضعیت فقط افزایش هزینهها نیست، بلکه ایجاد عدم قطعیت است. کسی که قصد دارد در کالیفرنیا پروژهای بسازد، اغلب نمیتواند پیشبینی کند فرایند بررسی تحت CEQA چقدر طول میکشد، چه هزینهای خواهد داشت و آیا پروژه در نهایت تأیید میشود یا نه. همین پیشبینیناپذیری باعث میشود کالیفرنیا در مقایسه با مناطقی که مجوز ساختوساز در آنها سریعتر و قابلپیشبینیتر صادر میشود، برای سازندگان جذابیت کمتری داشته باشد.
چرا فوریت دارد؟
دفتر فرماندار کالیفرنیا، گوین نیوسام (Gavin Newsom)، اعلام کرده است که این ایالت باید تا سال ۲۰۳۰ حدود ۲٫۵ میلیون خانه بسازد. تحقق این هدف و ایجاد ثبات در بازار مسکن به ساختوساز جدید نیاز دارد؛ آن هم در زمانی کوتاه. اصلاحات اخیر، مانند لایحهٔ AB 130، گامهای معناداری بودهاند، اما استدلال مقاله این است که اگر ایالت در رسیدن به اهداف خود جدی است، باید تغییرات بیشتری انجام دهد.




دیدگاهها