خانههای کوچک در حیاط خانهها؛ راهی برای افزایش عرضه مسکن
تنسی برای پاسخگویی به رشد جمعیت و جایگزینی خانههای فرسوده، تا سال ۲۰۳۵ به ۳۱۵ هزار واحد مسکونی جدید نیاز دارد. در همین حال، هزینه مسکن در این ایالت بهشدت افزایش یافته است. طی یک دهه، هزینه میانه مسکن ۲۰۰ درصد بالا رفته و سهم خانههایی که برای خانوارهای دارای درآمد میانه قابلخرید هستند، از نزدیک به ۷۱ درصد در سال ۲۰۱۹ به ۳۲ درصد در سال ۲۰۲۴ کاهش یافته است. بیش از یکچهارم جوانان نیز همچنان با خانواده خود زندگی میکنند، زیرا افزایش اجارهبها و قیمت خانه، خرید مسکن را برای آنها دشوار کرده است.
یکی از راههای افزایش عرضه مسکن، ساخت خانههای کوچک و مستقلی است که در زمین خانههای موجود قرار میگیرند. این واحدها در اصطلاح مقررات شهری آمریکا «واحد مسکونی جانبی» (Accessory Dwelling Unit یا ADU) نامیده میشوند. خانههای حیاطی، سوئیتهای مهمان و ساختمانهایی که برای سکونت اعضای خانواده ساخته میشوند، نمونههایی از این نوع مسکن هستند.
واحدهای مسکونی جانبی به مالکان اجازه میدهند از زمین خود استفاده بیشتری کنند. آنها میتوانند این خانهها را برای سکونت اعضای خانواده یا کارکنان خود بسازند یا با اجاره دادنشان، درآمدی به دست آورند. این واحدها بهویژه برای جوانانی که هنوز توان خرید خانه ندارند، خانوادههایی که به فضای مستقلی نیاز دارند و سالمندانی که میخواهند از خانهای بزرگتر به فضای کوچکتری نقل مکان کنند، گزینه دیگری فراهم میکنند.
بااینحال، مقررات منطقهبندی در بسیاری از مناطق تنسی، ساخت این خانهها یا نحوه استفاده از آنها را محدود کرده است. منطقهبندی مجموعه قوانینی است که مشخص میکند در هر بخش از شهر چه نوع ساختمانی میتوان ساخت و از آن برای چه منظوری میتوان استفاده کرد. در نتیجه، گزینهای که میتواند به افزایش تعداد خانهها کمک کند، در بسیاری از مناطق عملاً از دسترس مالکان خارج شده است.
خانهای که روی کاغذ مجاز است، اما در عمل نه
بررسی اطلس منطقهبندی مرکز بیکن در سال ۲۰۲۳ نشان داد که بیش از ۴۰ درصد زمینهای بررسیشده در منطقه میانی تنسی، با محدودیتهایی روبهرو بودند که عملاً ساخت واحدهای مسکونی جانبی را ممنوع میکردند.
حتی در زمینهایی که ساخت این واحدها مجاز بود، محدودیتهای دیگری وجود داشت. در ۲۳ درصد زمینهای بررسیشده، سکونت در واحد جانبی فقط برای بستگان مالک مجاز بود. تنها در ۳۴ درصد زمینها میشد این واحدها را به افرادی خارج از خانواده مالک اجاره داد.
تعریف بستگان مجاز نیز همیشه گسترده نبود. برخی دولتهای محلی اجازه نمیدادند کسی در واحد جانبی سکونت کند، مگر اینکه از طریق نسب، ازدواج یا فرزندخواندگی با مالک ارتباط داشته باشد. بعضی دیگر، روابط خانوادگی مجاز را بهطور دقیق در مقررات خود فهرست کرده بودند. بسته به محتوای این فهرست، حتی خواهرزادهها و برادرزادهها، خانوادههای فرزندپذیر و فرزندان ناتنی نیز ممکن بود از سکونت در این خانهها محروم شوند.
محدودیتها به این موارد ختم نمیشدند. در بسیاری از مناطق، مالک نمیتوانست صرفاً با رعایت ضوابط عمومی ساختوساز، واحد مسکونی جانبی خود را بسازد. او باید مجوز ویژه یا مجوز استفاده مشروط دریافت میکرد یا برای گرفتن مجوز در جلسهای عمومی شرکت میکرد. علاوه بر این، ساخت این خانهها فقط در برخی پهنههای مسکونی مجاز بود؛ بنابراین، همه ساکنان یک منطقه لزوماً از امکان یکسانی برای ساخت آنها برخوردار نبودند.
ضوابط مربوط به حداقل و حداکثر مساحت ساختمان، فاصله آن از مرز زمین، اندازه قطعه زمین، محل قرارگیری بنا، ظاهر ساختمان و بازرسیهای مکرر برای بررسی رعایت مقررات نیز میتوانستند بر ساخت این واحدها محدودیت ایجاد کنند.




دیدگاهها