
مایکل نیومن
استاد بازنشسته شهرسازی و پژوهشگر حوزه برنامهریزی شهری، زیرساخت و توسعه پایدار
معرفی و سابقه فعالیت مایکل نیومن شهرساز و پژوهشگر آمریکایی ـ استرالیایی در زمینه برنامهریزی شهری، طراحی شهری، زیرساخت و توسعه پایدار است. او پیش از انتقال به دانشگاه نیوساوثولز، در Texas A&M University در حوزه برنامهریزی منظر و شهرسازی فعالیت داشت و در استرالیا نیز در پژوهش و آموزش شهرسازی پایدار، زیرساخت و سیاست شهری نقش داشت. پژوهشهای نیومن بهویژه به رابطه میان شکل شهر، برنامهریزی، زیرساخت و پایداری میپردازد. او در مقاله معروف The Compact City Fallacy استدلال میکند که صرفاً متراکم یا فشرده بودن شهر نمیتواند بهتنهایی معیار کافی برای پایداری باشد و باید فرآیندهای اجتماعی، اقتصادی و نهادی را نیز در نظر گرفت. او همچنین درباره نقش برنامههای جامع، مناطق شهری و زیرساخت در شکلدهی به توسعه شهری پژوهش کرده است. از پروژههای حرفهای مهم او میتوان به مطالعات مربوط به رشد و حملونقل در «مثلث شهری تگزاس» و پژوهشهای سازگاری شهرها با تغییرات اقلیمی اشاره کرد.
مقالات مرتبط

چرا کپی کردن از یک شهر قدیمی، شهر قدیمی نمیسازد
شهر تاریخی فقط یک فرم نیست؛ محصول فرایندی تدریجی از ساخت، سازگاری و استفاده از منابع محلی است که نمیتوان آن را با کپی کردن ظاهر شهرهای قدیمی بازسازی کرد.

شهر پایدار: ایدهآلی که شاید هرگز وجود نداشته
مایکل نویمن استدلال میکند که پایداری نه ویژگیِ یک فرم شهری، بلکه نتیجهی فرایندها و جریانهایی است که شهر را به محیط، منابع و جامعهی پیرامونش پیوند میدهند.

از فرار از تراکم تا بازگشت به آن
مایکل نویمن نشان میدهد که شهرسازی طی یک قرن، از مقابله با تراکم به ستایش آن رسیده، بیآنکه شواهد تجربی الزاماً ثابت کنند تراکم بیشتر بهتنهایی شهری پایدارتر میسازد.