
آلن برتو
پژوهشگر ارشد مؤسسه مدیریت شهری دانشگاه نیویورک
معرفی و سابقه فعالیت آلن برتو شهرساز فرانسوی است که بخش عمده فعالیت حرفهای خود را در پروژههای توسعه شهری در کشورهای مختلف گذرانده است. او معماری را در مدرسه عالی هنرهای زیبای پاریس آموخت و پس از آن بهعنوان شهرساز مقیم در شهرهایی مانند بانکوک، نیویورک، پاریس، سانا، چندیگر و پورتوپرنس فعالیت کرد. برتو پیش از پیوستن به نیویورک، سالها در بانک جهانی بهعنوان Principal Urban Planner کار کرد و در سیاستهای توسعه شهری، توسعه زمین و پروژههای گسترش شهری در کشورهایی از آسیا، آفریقا، آمریکای لاتین و اروپای شرقی مشارکت داشت. محور اصلی کار او بررسی رابطه میان بازار زمین، مقررات، شبکه حملونقل و شکل فضایی شهر است. برتو معتقد است برنامهریزی شهری زمانی کارآمدتر است که واقعیت اقتصادی شهر و رفتار بازار را در کنار اهداف برنامهریزی ببیند. کتاب Order Without Design مهمترین بیان منسجم این رویکرد است.
مقالات مرتبط

مصاحبه با آلن برتو درباره کتاب نظم بدون طراحی
بحثی بین پل رومر، استاد دانشگاه نیویورک و برنده جایزه نوبل اقتصاد ۲۰۱۸، و آلن برتو، پژوهشگر ارشد موسسه مارون، درباره کتاب جدید برتو از انتشارات MIT: «نظم بدون طراحی: چگونه بازارها شهرها را شکل میدهند».

نظم بدون طراحی
«نظم بدون طراحی» مهمترین کتاب آلن برتو (Alain Bertaud)، شهرساز فرانسوی و پژوهشگر اقتصاد شهری، است که در سال ۲۰۱۸ توسط انتشارات MIT Press منتشر شد.ایده اصلی کتاب از یک پرسش ساده شروع میشود: آیا شهر چیزی است که باید از پیش طراحی شود، یا بخش مهمی از نظم آن در نتیجه تصمیمهای میلیونها نفر و عملکرد بازارها شکل میگیرد؟

دو شهر، یک ضربهی فناوری، دو سرنوشت متفاوت
روایتی از برخورد متفاوت هنگ کنگ و هارتفورد با تغییرات ناشی از فناوری

تراکم شهر های چین در دست زاویه تابش خورشید
قانونی بی طرف و علمی برای حفاظت از حق نور شهروندان چینی چه نتیجه ای داشت ؟

زمینی برای حفاظت از اشتغال مردگان
در میانهی مومبای، در منطقهای که زمانی حومهی صنعتی شهر بود، برای بیش از چهار دهه چند صد هکتار زمین با ارزش خالی افتاده بود.

چه کسی تصمیم میگیرد یک ساختمان بلند باشد؟
چرا یکجا برج میسازیم و جای دیگر خانه یکطبقه؟ پاسخ را باید در قیمت زمین و هزینه ساختوساز جستوجو کرد، نه صرفاً در تصمیمهای برنامهریزی شهری.

برج در مرکز شهر، خانه در حومه!
آیا ارتفاع ساختمانها نتیجهی تصمیم معماران یا قوانین شهرداری است؟