Home / Articles

This article is currently available in Persian. An English translation is being prepared.

چرا فقط شهرهای انعطاف‌پذیر رشد می‌کنند؟

تفاوت میان رونق و سقوط شهرهای بزرگ در چیست؟ چرا آلبوکرکی در ایالت نیومکزیکو به یک قطب اقتصادی پویا تبدیل می‌شود، اما شهرهای بزرگ و بااصالتی مانند دیترویت، کلیولند و سنت‌لوئیس با فرسودگی و کاهش مداوم جمعیت دست‌به‌گریبان هستند؟

 چرا فقط شهرهای انعطاف‌پذیر رشد می‌کنند؟

چرا فقط شهرهای انعطاف‌پذیر رشد می‌کنند؟

تفاوت میان رونق و سقوط شهرهای بزرگ در چیست؟ چرا آلبوکرکی در ایالت نیومکزیکو به یک قطب اقتصادی پویا تبدیل می‌شود، اما شهرهای بزرگ و بااصالتی مانند دیترویت، کلیولند و سنت‌لوئیس با فرسودگی و کاهش مداوم جمعیت دست‌به‌گریبان هستند؟ پاسخ‌های سنتی معمولاً بر تفاوت‌های آب‌وهوایی، یعنی ایالت‌های جنوبی در برابر ایالت‌های شمالی، یا تغییرات تکنولوژیک تمرکز دارند. اما دیوید راسک، شهردار سابق آلبوکرکی و تحلیل‌گر مسائل شهری، معتقد است علت اصلی این شکاف عمیق را باید در ساختار حقوقی، مرزهای جغرافیایی و مفهومی به نام «الاستیسیته یا انعطاف‌پذیری شهری» جست‌وجو کرد.

راسک پس از بررسی داده‌های آماری چهل‌ساله در صدها کلان‌شهر، گزاره‌ای صریح درباره رابطه میان مرزهای شهری و رشد اقتصادی مطرح می‌کند: «فقط شهرهای الاستیک رشد می‌کنند.» این گزاره بر این فرض استوار است که توانایی یک شهر برای تغییر مرزهایش فقط یک مسئله روی نقشه نیست؛ بلکه می‌تواند بر ظرفیت آن برای جذب جمعیت، سرمایه و فعالیت‌های اقتصادی جدید اثر بگذارد.

الاستیسیته چیست؟ نظریه ورق لاستیکی

برای درک این مفهوم، راسک از ما می‌خواهد شهر را مانند نقشه‌ای ترسیم‌شده روی یک ورق لاستیکی تصور کنیم.

اگر شهری در محدوده فعلی خود زمین‌های خالی فراوان و تراکم جمعیتی پایینی داشته باشد، این ورق لاستیکی «شل» است. شهر فضای کافی برای ساخت‌وسازهای جدید، جذب جمعیت و فعالیت‌های اقتصادی تازه را در اختیار دارد و می‌تواند بخشی از تقاضای جدید را در درون مرزهای خود پاسخ دهد. در این حالت، شهر از نظر درونی دارای الاستیسیته یا انعطاف‌پذیری است.

اما اگر شهر پیش از این تقریباً به‌طور کامل ساخته شده و تراکم جمعیتی بالایی داشته باشد، ورق لاستیکی آن کشیده و سفت شده است. زمین خالی برای توسعه افقی وجود ندارد و در نتیجه، وقتی تقاضای جدید برای مسکن و فعالیت اقتصادی شکل می‌گیرد، شهر با محدودیت فضایی مواجه می‌شود.

این مسئله به‌ویژه در دوران پس از جنگ جهانی دوم اهمیت پیدا کرد؛ زمانی که حومه‌نشینی و خانه‌های ویلایی تک‌واحدی با حیاط بزرگ به الگوی مطلوب بخش بزرگی از خانوارهای آمریکایی تبدیل شد. شهرهای پرتراکم و قدیمی، اگر امکان توسعه درونی یا گسترش مرزهای خود را نداشتند، نمی‌توانستند به‌سادگی این تقاضای جدید را در محدوده خود پاسخ دهند.

در چنین شرایطی، یک امکان مهم برای حفظ ظرفیت رشد، انبساط مرزهای بیرونی است: شهر می‌تواند زمین‌ها یا شهرداری‌های مستقل حومه را ضمیمه کند یا از طریق ادغام شهر و شهرستان، ساختاری یکپارچه‌تر ایجاد کند. شهرهایی که چنین توانایی حقوقی و سیاسی‌ای دارند، در چارچوب نظریه راسک «شهرهای الاستیک» هستند؛ در مقابل، شهرهایی که در مرزهای تاریخی خود قفل شده‌اند، «این‌الاستیک» یا غیرقابل انعطاف محسوب می‌شوند.

بنابراین، مسئله فقط مقدار زمین موجود نیست؛ توانایی نهادی شهر برای تبدیل زمین پیرامونی به بخشی از محدوده شهری نیز اهمیت دارد.

شواهد عینی؛ رقابت بی‌رحمانه هیوستون و دیترویت

هیچ مثالی به اندازه مقایسه تاریخی هیوستون و دیترویت پویایی این نظریه را آشکار نمی‌کند. این دو کلان‌شهر در سال ۱۹۵۰ تقریباً ویژگی‌های مشابهی داشتند؛ هر دو از پایگاه‌های بزرگ صنعتی و اشتغال برخوردار بودند و درصد اقلیت نژادی مشابهی داشتند.

اما تفاوت مهم در ساختار مرزی آنها بود.

دیترویت؛ شهر غیرالاستیک

مرزهای جغرافیایی دیترویت از سال ۱۹۵۰ به بعد حتی یک متر هم جابه‌جا نشد و شهر در محدوده ۱۳۹ مایل مربعی خود باقی ماند. علاوه بر این، دیترویت توسط ۱۵ شهرداری مستقل حومه‌ای احاطه شده بود که امکان توسعه مرزی شهر را محدود می‌کردند.

در نتیجه، هنگامی که تقاضا برای مسکن حومه‌ای افزایش یافت، دیترویت امکان پاسخ‌گویی به این تقاضا را درون مرزهای خود نداشت. جمعیت و سرمایه می‌توانستند به حومه منتقل شوند، اما خود شهر نمی‌توانست این مناطق جدید را به محدوده اداری و مالیاتی خود اضافه کند.

هیوستون؛ شهر الاستیک

قوانین ایالت تگزاس به شهرداری هیوستون قدرت حقوقی قابل‌توجهی برای الحاق اراضی اطراف داده بود. هیوستون از این امکان استفاده کرد و به‌طور گسترده مرزهای خود را گسترش داد. مساحت شهر از ۱۶۰ مایل مربع در سال ۱۹۵۰ به ۵۴۰ مایل مربع در سال ۱۹۹۰ رسید.

در چهل سال بعد، هر دو شهر با یک روند مشترک مواجه بودند: تقاضای شدید برای خانه‌های حومه‌ای. اما تفاوت در این بود که هیوستون می‌توانست بخش قابل‌توجهی از این توسعه را در داخل مرزهای شهرداری خود جای دهد.

هیوستون ۴۳ درصد از خریداران خانه‌های جدید در کل منطقه را درون سیستم مالیاتی خود «جذب» کرد. در نتیجه، جمعیت شهر هیوستون ۱۷۴ درصد رشد کرد.

دیترویت، در مقابل، به دلیل محدود ماندن مرزهایش نتوانست سهمی مشابه از این توسعه به دست آورد. خریداران مسکن جدید به حومه‌های خارج از مرز شهر رفتند. در نتیجه، دیترویت نه‌تنها نتوانست جمعیت و ثروت جدید را در خود جای دهد، بلکه ۴۲ درصد جمعیت و ثروت خود را به حومه‌ها «اهدا» کرد. جمعیت شهر با سقوط ۴۴ درصدی از ۱.۸ میلیون نفر به حدود یک میلیون نفر کاهش یافت.

اینجاست که تفاوت میان یک مرز اداری و یک مسئله اقتصادی آشکار می‌شود. وقتی جمعیت و سرمایه به حومه می‌روند، فقط خانه‌ها جابه‌جا نمی‌شوند؛ بخشی از پایه مالیاتی و ظرفیت اقتصادی نیز از شهر خارج می‌شود، در حالی که بسیاری از هزینه‌های اجتماعی و زیرساختی همچنان در مرکز باقی می‌مانند.

فرار از محاصره؛ درس کلمبوس و کلیولند

مثال جذاب دیگر، تقابل کلمبوس و کلیولند در ایالت اوهایو است.

کلیولند شهری قدیمی، ثروتمند و صنعتی بود که از شمال به دریاچه ایری محدود شده بود و از جهات دیگر توسط ۲۰ شهرداری کوچک حومه‌ای احاطه شده بود. این ساختار جغرافیایی، امکان توسعه مرزی شهر را محدود کرد و کلیولند در محدوده ۷۷ مایل مربعی خود باقی ماند.

در مقابل، رهبران شهری کلمبوس از همان ابتدا دو هدف استراتژیک را دنبال کردند: تبدیل شدن به پرجمعیت‌ترین شهر اوهایو و جلوگیری از محاصره شدن توسط حومه‌های مستقل.

شهرداری کلمبوس از کنترل خود بر شبکه آب و فاضلاب منطقه نیز برای پیشبرد این هدف استفاده کرد و الحاق اراضی را به ارائه خدمات آب مشروط کرد. نتیجه، توسعه گسترده محدوده شهری بود. مساحت کلمبوس نزدیک به ۳۸۵ درصد افزایش یافت و از ۳۹ مایل مربع به ۱۹۱ مایل مربع رسید.

این تفاوت زمانی اهمیت بیشتری پیدا کرد که موج صنعتی‌زدایی به شهرهای آمریکا رسید. کلمبوس، با قلمرو گسترده‌تر خود، توانست بخشی از فعالیت‌های جدید خدماتی و تکنولوژیک را در محدوده خود جذب کند و به رشد ادامه دهد. کلیولند، با محدوده محدودتر، با کاهش فعالیت‌های صنعتی و خروج جمعیت مواجه شد.

نتیجه در آمار جمعیتی نیز دیده می‌شود: کلیولند ۴۵ درصد از جمعیت خود را از دست داد، در حالی که کلمبوس ۶۸ درصد رشد جمعیتی را تجربه کرد.

در منطق راسک، این دو مسیر متفاوت فقط حاصل تفاوت در عملکرد اقتصادی یا تغییر ساختار صنعت نبودند. ظرفیت جغرافیایی و نهادی برای گسترش شهر نیز تعیین می‌کرد که هر شهر تا چه اندازه می‌تواند خود را با تغییرات اقتصادی و جمعیتی وفق دهد.

قانون بی‌رحم جغرافیا؛ وقتی رشد متوقف می‌شود، انقباض آغاز می‌شود

بررسی‌های دیوید راسک در اینجا به گزاره‌ای کلی‌تر می‌رسد. قانون نهم پویایی شهری او می‌گوید: «وقتی شهری رشد مرزی خود را متوقف می‌کند، بلافاصله منقبض می‌شود.»

شهر میلووکی نمونه بارز این فرآیند است.

در دهه ۱۹۵۰، میلووکی با الحاق فعالانه ۴۶ مایل مربع از اراضی اطراف توانست مساحت خود را تقریباً دو برابر کند و جمعیتش ۱۶ درصد رشد کرد. اما زمانی که فرآیند الحاق متوقف شد و مرزهای شهر صلب شدند، مسیر رشد نیز تغییر کرد. میلووکی در ادامه تمام جمعیت اضافه‌شده را از دست داد و جمعیت آن در سال ۱۹۹۰ به زیر سطح سال ۱۹۵۰ سقوط کرد.

همین الگو، بنا بر بررسی راسک، در شهرهایی مانند لویی‌ویل و ریچموند نیز تکرار شد: تا زمانی که امکان گسترش مرزها وجود داشت، شهر می‌توانست بخشی از رشد منطقه‌ای را درون خود جذب کند؛ اما با انجماد مرزها، این ظرفیت از بین رفت.

چرا این اتفاق اهمیت دارد؟ زیرا در کلان‌شهرهای مدرن، رشد اقتصادی و جمعیتی لزوماً در همان محدوده‌ای اتفاق نمی‌افتد که شهر مرکزی تاریخی در آن قرار دارد. وقتی خانوارها، صنایع جدید و نیروی کار به سمت حومه‌ها حرکت می‌کنند، شهری که نتواند این توسعه را در ساختار خود جای دهد، بخشی از پایه مالیاتی و اقتصادی‌اش را از دست می‌دهد.

در طرف دیگر، هزینه‌های شهر مرکزی به همان نسبت از بین نمی‌روند. زیرساخت‌ها، شبکه حمل‌ونقل، خدمات عمومی و هزینه‌های اجتماعی جمعیتی که در مرکز باقی مانده‌اند همچنان پابرجا هستند. اگر در همین زمان، سهم خانوارهای کم‌درآمد در شهر مرکزی افزایش پیدا کند، فشار مالی بیشتری بر شهرداری وارد می‌شود.

راسک این وضعیت را در شهرهای این‌الاستیک با شکاف شدید میان شهر و حومه توضیح می‌دهد؛ شکافی که در نمونه دیترویت به ۵۳ درصد می‌رسد. در این الگو، مسئله فقط کاهش جمعیت نیست. شهر مرکزی هم‌زمان بخشی از جمعیت برخوردارتر و پایه مالیاتی خود را از دست می‌دهد و سهم بیشتری از جمعیتی را بر عهده می‌گیرد که نیاز بیشتری به خدمات عمومی دارند.

جغرافیا به‌عنوان یک محدودیت اقتصادی

اهمیت نظریه راسک دقیقاً در همین جابه‌جایی زاویه نگاه است. مرز شهری در ظاهر یک خط اداری روی نقشه است، اما همین خط می‌تواند تعیین کند که یک شهر در زمان تغییرات اقتصادی چه مقدار ظرفیت برای تطبیق با شرایط جدید دارد.

هیوستون و کلمبوس توانستند بخشی از رشد جمعیت و فعالیت اقتصادی منطقه‌ای را با گسترش قلمرو خود درون ساختار شهری‌شان جذب کنند. دیترویت و کلیولند، به دلیل محدودیت مرزی، بخش بیشتری از همین رشد را در بیرون از خود تجربه کردند.

در این چارچوب، شهر الاستیک لزوماً شهری نیست که همیشه رشد می‌کند و شهر این‌الاستیک نیز لزوماً محکوم به زوال نیست. نکته اصلی، ظرفیت سازگاری جغرافیایی و نهادی با تغییرات جمعیتی و اقتصادی است.

این نگاه همچنین توضیح می‌دهد که چرا مسئله حومه را نمی‌توان صرفاً یک مسئله بیرون از شهر دانست. اگر جمعیت، سرمایه، مشاغل و فعالیت‌های اقتصادی میان شهر مرکزی و حومه در رفت‌وآمد باشند، مرز اداری میان آنها می‌تواند پیامدهایی برای کل ساختار مالی و اقتصادی منطقه داشته باشد.

از این منظر، کلان‌شهر دیگر فقط یک شهر مرکزی نیست. مجموعه‌ای از شهرها و حومه‌هاست که جمعیت و اقتصاد آنها به یکدیگر وابسته‌اند، حتی اگر از نظر حقوقی شهرداری‌های جداگانه باشند.

نتیجه‌گیری؛ وقتی مرز شهر به مرز فرصت تبدیل می‌شود

در نظریه راسک، مسئله شهرهای رو به زوال فقط این نیست که درون آنها چه چیزی ساخته شده یا چه چیزی از بین رفته است. مسئله این است که وقتی رشد اقتصادی و جمعیتی به بیرون حرکت می‌کند، آیا شهر مرکزی توانایی همراه شدن با این تغییر را دارد یا نه.

دهه‌ها سیاست‌گذاری شهری برای بازسازی محله‌های فرسوده، تزریق بودجه‌های حمایتی یا ایجاد مناطق تجاری درون‌شهری، در این نگاه ممکن است بدون حل مسئله اصلی با محدودیت مواجه شود. اگر بخش عمده رشد منطقه‌ای در خارج از مرز شهر اتفاق بیفتد، بهبود یک محله به‌تنهایی نمی‌تواند مشکل شکاف میان شهر مرکزی و حومه را حل کند.

از این منظر، مسئله شهر مرکزی فقط کمبود برنامه‌های خوب نیست؛ ساختار جغرافیایی و حقوقی آن نیز بخشی از مسئله است. شهری که توسط حومه‌های مستقل احاطه شده و امکان تغییر مرزهایش را ندارد، ممکن است رشد منطقه‌ای اطراف خود را ببیند، بدون آنکه بتواند بخشی از آن را درون ساختار مالی و اداری خود جذب کند.

اینجاست که مفهوم «الاستیسیته» اهمیت پیدا می‌کند. یک شهر می‌تواند برای جذب جمعیت و سرمایه جدید به درون خودش متکی باشد، می‌تواند مرزهایش را گسترش دهد یا می‌تواند از طریق ادغام‌های اداری با حومه‌ها ساختاری یکپارچه‌تر ایجاد کند. شکل دقیق این راه‌ها به نظام حقوقی و سیاسی هر کشور بستگی دارد، اما مسئله مشترک باقی می‌ماند: مرزهای شهر فقط مرزهای روی نقشه نیستند؛ آنها بخشی از ظرفیت شهر برای پاسخ دادن به تغییرات اقتصادی و جمعیتی‌اند.

از این زاویه، آلبوکرکی، هیوستون و کلمبوس فقط نمونه‌هایی از شهرهای در حال رشد نیستند؛ و دیترویت، کلیولند و میلووکی هم صرفاً نمونه‌هایی از شهرهای رو به افول نیستند. مقایسه آنها پرسش بزرگ‌تری را پیش می‌کشد: آیا ساختار جغرافیایی و حقوقی یک شهر اجازه می‌دهد همراه با اقتصاد و جمعیت منطقه تغییر کند، یا شهر در همان مرزهایی باقی می‌ماند که متعلق به چند دهه قبل است؟

در نگاه راسک، پاسخ به همین پرسش می‌تواند بخشی از تفاوت میان شهری باشد که رشد منطقه‌ای را در خود جذب می‌کند و شهری که رشد را در بیرون از مرزهایش تماشا می‌کند.

مطالعه نسخه فارسی — Read in Persian