Home / Articles

This article is currently available in Persian. An English translation is being prepared.

راهنمای بالینی برای نجات کلان‌شهرهای در حال مرگ

چرا نسخه‌های عمومی و یکسان توسعه برای همه شهرها شکست می‌خورند؟ آیا تزریق مداوم بودجه به شهرهای بحران‌زده کارساز است، یا برخی از آنها عملاً از «نقطه بدون بازگشت» عبور کرده‌اند ؟

راهنمای بالینی برای نجات کلان‌شهرهای در حال مرگ

راهنمای بالینی برای نجات کلان‌شهرهای در حال مرگ


دیوید راسک، شهردار سابق آلبوکرکی و تحلیلگر اقتصاد سیاسی فضا، منطقه کلان‌شهری را نه یک نقشه اداری ثابت، بلکه موجودی زنده می‌داند که می‌تواند درجات متفاوتی از فرسودگی، فقر متمرکز و «ملوک‌الطوایفی شدن» را تجربه کند. از همین منظر، مفهوم «تریاژ شهری» مطرح می‌شود؛ اصطلاحی که در پزشکی به معنای اولویت‌بندی بیماران بر اساس شدت بیماری و شانس بقا، برای تخصیص بهینه منابع محدود است.

در این نگاه، شهرها نیز باید بر اساس وضعیت واقعی‌شان دسته‌بندی شوند. چهار گروه بالینی شکل می‌گیرد: طب پیشگیری، درمان سرپایی، جراحی بزرگ و سیستم‌های احیای علائم حیاتی.

این رویکرد را می‌توان از خلال فیزیک پویای جغرافیا و اقتصاد توسعه بررسی کرد و دید که چگونه، بدون تمایز سیستماتیک میان شهرها، منابع عمومی ممکن است صرف «قرنطینه فقر» یا درمان‌هایی شوند که اثربخشی ندارند.

طب پیشگیری: مصون‌سازی شهرهای جوان در برابر سرطان فضا

نخستین گروه، شهرهای کوچک و جوان با جمعیتی کمتر از ۲۰۰ هزار نفر هستند.

این شهرها هنوز هسته‌ای منسجم از فقر، محله‌های اقلیت‌نشین منزوی یا تعارض حاد و ساختاری میان شهر و حومه ندارند. ثروت و فقر هنوز در سطح کلان‌شهر جریان دارند و مرزهای جغرافیایی هنوز به‌طور کامل منجمد نشده‌اند.

بهترین زمان برای واکسینه‌کردن یک شهر، دوران جوانی آن است؛ یعنی پیش از آنکه ساختار طرد فضایی شکل بگیرد.

برای این کار، دو اقدام پیشگیرانه ضروری است.

نخست، ادغام فوری شهر و شهرستان. این اقدام مانع از آن می‌شود که چندین شهرداری مستقل حومه‌ای شکل بگیرند و ثروتمندان بتوانند از شهر خارج شوند و در عین استفاده از مزایای آن، از پرداخت مالیات به شهر بگریزند. نتیجه، ایجاد یک پایه مالیاتی یکپارچه خواهد بود.

دوم، ایجاد حق وتو در برابر خودگردانی حومه‌ای. شهر مرکزی باید از نظر قانونی این اختیار را داشته باشد که در فواصل زمانی مشخص، از ایجاد شهرداری‌های کوچک، منزوی و انحصاری جدید در پیرامون خود جلوگیری کند.

این نسخه پیشگیرانه، ارزان و بسیار مؤثر است، زیرا بوروکراسی‌های موازی را خفه کرده و مانع از شکل‌گیری شکاف‌های طبقاتی ـ نژادی عمیق در آینده می‌شود.

درمان سرپایی: بقای پویایی در شهرهای انعطاف‌پذیر

گروه دوم، کلان‌شهرهای پویایی هستند که از انعطاف‌پذیری بالایی برخوردارند؛ شهرهایی مانند آلبوکرکی، هیوستون و نشویل در آمریکا.

این شهرها یا زمین خالی قابل‌توجهی برای توسعه درون خود دارند یا از قدرت قانونی بالایی برای الحاق اراضی مجاور برخوردارند. در نتیجه، توانسته‌اند ثروت حومه‌ها را جذب کنند.

اما با پیرشدن شهر، خطر شکل‌گیری «انگل‌های حومه‌ای» افزایش می‌یابد؛ حومه‌هایی که از مزایای شهر مرکزی استفاده می‌کنند، بدون آنکه سهمی در پایه مالیاتی آن داشته باشند.

در چنین شرایطی، درمان باید سرپایی باشد؛ یعنی هدف، حفظ پویایی اقتصادی و انسجام اجتماعی موجود است.

مهم‌ترین اقدام، حفظ و تقویت قوانین فعال الحاق اراضی به شهر است. شهر باید بتواند مرزهای خود را به‌طور فعال گسترش دهد تا هر توسعه جدید حومه‌ای زیر چتر اداری و مالیاتی شهرداری مرکزی قرار گیرد.

هم‌زمان باید به سمت یکپارچه‌سازی ساختاری شهرستان حرکت کرد. برای مثال، هیوستون، یکی از شهرهای بزرگ ایالت تگزاس، در ساختار خود با شهرستان هریس پیوندهای مالی و اداری گسترده‌ای دارد. چنین ساختاری می‌تواند در بلندمدت به ثبات مالیاتی کمک کند و مانع از «ملوک‌الطوایفی شدن» جغرافیایی شود.

جراحی بزرگ: مداخله حاکمیتی در شهرهای دچار انسداد

گروه سوم، شهرهای قدیمی‌تری هستند که انعطاف‌پذیری جغرافیایی آنها متوسط یا پایین است؛ شهرهایی مانند لویی‌ویل، ایندیاناپولیس و کلمبوس در آمریکا.

در این شهرها، مرزهای جغرافیایی تا حدی مسدود شده‌اند، رشد حومه‌ها شتاب گرفته، پایه درآمدی شهر مرکزی شروع به کاهش کرده و فقر متمرکز شده است. در همین حال، مدارس دولتی نیز دانش‌آموزان طبقه متوسط خود را از دست می‌دهند.

در این وضعیت، نسخه‌های محلی و مشوق‌های داوطلبانه دیگر کافی نیستند. سیستم به جراحی بزرگ نیاز دارد؛ جراحی‌ای که باید توسط دولت‌های ایالتی طراحی و تحمیل شود، نه اینکه صرفاً به شهرداری‌ها واگذار شود.

یکی از اجزای این جراحی، ادغام اجباری شهر و شهرستان به فرمان دولت ایالتی است. برای مثال، در ایندیاناپولیس، مرکز ایالت ایندیانا در آمریکا، ساختار حکومت شهری و شهرستانی در قالب یک حکومت واحد کلان‌شهری ادغام شد؛ مدلی که به «یونی‌گاو» معروف است. در نشویل و شهرستان دیویدسون نیز تغییرات ساختاری مشابهی برای یکپارچه‌سازی حکومت محلی انجام شد. هدف، ادغام پایه‌های مالیاتی فرسوده شهر مرکزی با پایه‌های مالیاتی قدرتمندتر حومه‌هاست.

جزء دوم، اشتراک اجباری پایه مالیاتی در سطح کلان‌شهر است. در ایالت مینه‌سوتا، در منطقه شهری مینیاپولیس و سنت‌پاول، همه شهرداری‌ها بخشی از رشد ارزش املاک تجاری ـ صنعتی خود را به یک صندوق مشترک کلان‌شهری اختصاص می‌دهند تا نابرابری مالی میان مناطق مختلف کاهش یابد.

جزء سوم، راهبردهای یکپارچه مسکن حمایتی است. حومه‌ها باید ملزم شوند مقررات منطقه‌بندی گر را لغو کنند و سهم منصفانه‌ای از مسکن مقرون‌به‌صرفه را بپذیرند تا توزیع فقر در سطح جغرافیایی متعادل‌تر شود.

سیستم‌های احیای علائم حیاتی: لوله‌گذاری در ریه شهرهای در حال احتضار

اما گروه چهارم، وضعیتی کاملاً متفاوت دارد: شهرهایی که فاقد انعطاف‌پذیری هستند و از نقطه بدون بازگشت عبور کرده‌اند.

دیترویت و کلیولند در ایالت‌های میشیگان و اوهایو، هارتفورد در ایالت کنتیکت و گری در ایالت ایندیانا از جمله این شهرها هستند.

ویژگی‌های این شهرها وحشتناک است: بیش از ۲۰ درصد کاهش جمعیت نسبت به اوج تاریخی، بیش از ۳۰ درصد جمعیت فقیر و اقلیت‌های منزوی و درآمد سرانه شهری کمتر از ۷۰ درصد درآمد ساکنان حومه‌های دورتر.

انسداد جغرافیایی نیز کامل است. شهر با لایه‌ای ضخیم از ده‌ها شهرداری مستقل و متخاصم حومه‌ای احاطه شده است و دیگر امکان الحاق ارگانیک سرزمین‌های اطراف وجود ندارد.

در اینجا باید به واقع‌گرایی بی‌رحمانه روی آورد. این شهرها دیگر با روش‌های درونی درمان نمی‌شوند. نه پروژه‌های نوسازی شهری، نه مناطق آزاد تجاری درون محله‌های فقیرنشین و نه بازسازی‌های نمادین نمی‌توانند «این بیمارِ دچار مرگ مغزی اقتصادی» را احیا کنند؛ زیرا هیچ شهر عبورکرده از نقطه بدون بازگشت، هرگز نتوانسته است شکاف درآمدی خود با حومه‌هایش را حتی یک درصد کاهش دهد.

در چنین شرایطی، تنها باید سیستم‌های احیای علائم حیاتی را فعال کرد تا از فروپاشی کامل کلان‌شهر جلوگیری شود.

دولت فدرال یا دولت ایالتی باید منابع مالی گسترده‌ای را مستقیماً برای سرپا نگه‌داشتن خدمات پایه‌ای مانند آتش‌نشانی، پلیس و بهداشت اختصاص دهد.

همچنین باید برای اوراق قرضه شهرداری ضمانت دولتی فراهم شود تا هزینه استقراض کاهش پیدا کند و شهر از ورشکستگی رسمی دور بماند.

در نهایت، باید بخشی از بار مالی به سطوح بالاتر منتقل شود؛ یعنی مسئولیت و هزینه برنامه‌های سنگین اجتماعی به دولت‌های ایالتی یا شهرستان‌های مجاور واگذار شود.

این اقدامات بیمار را درمان نمی‌کنند. تنها او را زنده نگه می‌دارند، زیرا ارتباط اندام‌های حیاتی شهر و حومه به‌طور کامل قطع شده است.

داروی معجزه‌آسا؛ فراتر از بقای موقت

اما آیا شهرهایی که به بخش مراقبت‌های ویژه رسیده‌اند، محکوم به مرگی ابدی هستند؟

یک «داروی معجزه‌آسا» وجود دارد: برداشتن بار تمرکز فقر اقلیت‌ها از دوش شهر مرکزی.

ریشه بیماری، تمرکز فقر در یک کاسه جغرافیایی، یعنی شهر مرکزی، و تمرکز ثروت در کاسه‌ای دیگر، یعنی حومه‌هاست.

داروی معجزه‌آسا، توزیع عادلانه بار فقر در سراسر منطقه است.

فقرا نباید در پروژه‌های عظیم مسکن عمومی در شهر مرکزی قرنطینه شوند؛ پروژه‌هایی که به کانون‌های تولید آسیب‌های اجتماعی تبدیل می‌شوند. در عوض، باید از کوپن‌های قابل‌انتقال اجاره در سطح کلان‌شهر استفاده کرد؛ مانند پروژه گوترو در شیکاگو که امکان جابه‌جایی خانوارهای فقیر به محله‌های حومه‌ای طبقه متوسط را فراهم کرد.

وقتی کودکان فقیر در کلاس‌های درس در کنار دانش‌آموزان طبقه متوسط قرار می‌گیرند، عملکرد تحصیلی آنها به‌طور چشمگیری بهبود پیدا می‌کند. وقتی فقر از نظر جغرافیایی به یک توده بحرانی تبدیل نشود، «رفتار تحت‌طبقه» نمی‌تواند خود را بازتولید کند.

عبور از فانتزی‌های محلی

تریاژ شهری یک درس روشن دارد: سیاست شهری بدون توجه به پویایی فیزیکی جغرافیا و انعطاف‌پذیری مرزها، به یک فانتزی بی‌ثمر تبدیل می‌شود.

نمی‌توان همان نسخه احیای شهری را برای دیترویتِ رو به افول و آلبوکرکیِ پویا تجویز کرد.

برای شهرهای منجمد و بیمار، بازسازی سنتی از درون یا قرنطینه‌کردن فقرا با عنوان توانمندسازی محلی، فقط سرعت غرق‌شدن کشتی را کاهش می‌دهد.

درمان واقعی همیشه فضایی و منطقه‌ای است.

تا زمانی که مرزهای جغرافیایی برای طرد طبقاتی طراحی شده باشند، هیچ جادویی نمی‌تواند شهرهای فرسوده را نجات دهد.

برای نجات سیستم‌های شهری، یا باید به‌موقع از طب پیشگیری استفاده کرد، یا در شهرهایی که کار از آن مرحله گذشته است، با شجاعت سیاسی دولت‌های سطوح بالاتر، جراحی بزرگ را بر خطوط نقشه انجام داد.

مطالعه نسخه فارسی — Read in Persian